داوری رشته های مختلف ورزشی یکی از سختترین کارهاست که کمتر به چشم میآید و داوری فوتبال به عنوان محبوبترین رشته ورزشی این سختی را دو چندان میکند. برای مصاحبه این شماره «به هیز» به سراغ جوان ترین داور کردستانی در لیگ برتر فوتبال رفتهایم. میلاد کهزادی، داور جوان متولد ۱۳۷۶ از دیواندره، یکی از نمونههای بارز پشتکار در داوری فوتبال ایران است. او با وجود کمبود امکانات در استان کردستان و موانع شخصی، توانسته مسیر پرفراز و نشیبی را طی کند و و بعد از سالها تلاش در نیم فصل دوم امسال به جمع داوران لیگ برتر راه یابد. گفتوگوی زیر، روایتگر داستان عزم و اراده اوست؛ از اولین سوت در دوران راهنمایی تا چالشهای که تا امروز طی کرده است.
برای شروع از خودتان بگویید و اینکه چطور وارد عرصه ورزش شدید؟
من متولد سال ۱۳۷۶ در شهرستان دیواندره هستم. وقتی پنج ساله بودم، چون بیشتر اعضای خانوادهام در رشته بدمینتون فعالیت میکردند، من هم جذب این رشته شدم. حدود دو سال زیر نظر فریق عبدی بدمینتون تمرین میکردم، اما از همان کودکی فوتبال را با علاقه دنبال میکردم و همه مسابقات داخلی و خارجی را میدیدم. بعد از مهاجرت به سنندج تصمیم گرفتم به سراغ فوتبال بروم.
فوتبال را زیر نظر چه کسانی آغاز کردید؟
فوتسال را در سالن توحید زیر نظر آقایان رضا رحمانی و سامان ملایی شروع کردم. سپس در آکادمی ذوالفقارنسب زیر نظر آقای رحمانی فوتبال را ادامه دادم و حتی در تیم منتخب آموزشگاههای سنندج مقام دوم استان را کسب کردیم. همان زمان فوتبال برایم جدیتر شد.
چطور شد که از بازیکنی به داور تبدیل شدید؟
به خاطر علاقه شدیدی که به داوری داشتم همیشه یک سوت همراهم بود، زمانی که 14 سال سن داشتم و در مقطع رهنمایی تحصیل میکردم در شرایط که داوران لباس نداشتند من دو ست لباس داوری را خریدم! در مسابقات فوتسال جام رمضان که در سالن توحید برگزار میشد برخی مسابقات را به کمک رضا رحمانی، سامان ملایی، زار حسین پناهی قضاوت میکردم کمکم از بازی فاصله گرفتم و تصمیم گرفتم داوری را جدیتر دنبال کنم.
چه سالی اولین کارت داوری را اخذ کردید؟
سال 92 در سن 16 سالگی دوره داوری درجه سه را زیر نظر منصور کرباسچی طی کردم که حضور من در این دوره داستان جالبی دارد، به خاطر اینکه تلفن همراه نداشتم وقتی فقط دو روز از این دوره مانده بود توسط رضا رحمانی خبر دار شدم و تست کتبی را قبول شدم اما به خاطر اضافه وزن و عدم آمادگی تست عملی قبول نشدم، اما با توجه به شناختی که ایرج ساعدی مسئول کمیته داوران از من داشت به من فرصت داد که خود را آماده کنم و منی که 100 کیلوگرم بودم بعد از حدود سه ماه رژیم و تمرین 72 کیلوگرم شدم و تا کنون این آمادگی جسمانی را حفظ کردهام و همیشه جزء داوران برتر در تست آمادگی جسمانی بودهام.
مسیر پیشرفت شما در داوری چطور ادامه پیدا کرد؟
سال 94 کلاس داوری 3 به 2 به مدرسی حسین نجاتی به عنوان نفر اول قبول شدم، دوره 2 به 1 را زیر نظر فریدون اصفهانیان طی کردم و سال دوره داوری یک به ملی را باز هم به مدرسی فریدون اصفهانیان با نمره 96 از 100 قبول شدم که جایزه این نمره، قضاوت بازی بادران و قشقایی در لیگ دسته یک بود که من با 22 سال سن لیگ یک ایران را قضاوت کردم که یک، تجربهای خاص و کمسابقه بود.
آیا شرایط لازم برای ورود به داوران بینالمللی (Elite) را دارید؟
بله، از ۲۳ سالگی در لیگ یک داوری میکردم و حالا با اضافه شدنم به جمع داوران لیگ برتر، این مسیر برایم باز شده است. البته وقفه پنج ساله بین قضاوت در لیگ یک تا برتر به دلایل مختلف رخ داد. اکنون با قضاوت منظم در لیگ برتر، هدفم ورود به جمع داوران بینالمللی است.
من در استانی هستیم که هیچ کس از داوران حمایت نمیکند! در استانهای دیگر نماینده مجلس، مدیر کل ورزش و جوانان و رئیس هیأت فوتبال استان از داوران خود حمایت میکنند در کردستان فقط رئیس هیأت حامی و پشتیبان داوران است و تلاش میکنند داوران در بالاترین سطح داروی کنند اما قطعاً به اندازه رئیس هیأت فوتبال کرمان که امسال بیش از 2 میلیارد برای کلاس نیم فصل داوران هزینه کرد! در فدراسیون و کمیته داوران برش و نفوذ ندارد.
متأسفانه در استان کردستان به داوران فوتبال بهای لازم را نمیدهند و داوری فوتبال را با داوری رشته های دیگر مقایسه میکنند در استانهای دیگر از داوران لیگ برتر خود تجلیل میکند و زمینه اشتغال آنها را فراهم میکنند اما تا کنون ندیدهام در استان کردستان از داوری تجلیل شده باشد چه برسد به اینکه استخدام شود. در طول سالهای که داروی کردم یک باز زمانی که خانم محمد سلیمی رئیس اداره ورزش و جوانان دیواندره بود از من تجلیل کرد. هر داوری از استان کردستان به لیگ دسته یک و لیگ برتر صعود کرده نتیجه تلاش خودش بوده است
تمرینات یک داور حرفهای چگونه است و شما چطور تمرین میکنید؟
یک داور برای حفظ آمادگی بدنی خود باید تمرینان روزانه، منظم و سختی را پشت سر بگذارد تا بتواند تستهای آمادگی جسمانی داوری (در ابتدا 6 دو سرعت 40 متر، دویدن به مصافت 4 کیلومتر در کمتر از 22 دقیقه) را قبول شود که کار هر کسی نیست برای پاس کردن تست داوری باید کفش تغذیه و مکمل مناسب در کنار آن مربی تخصصی و تمرینات روزانه داشته باشید. ما حتی برای محل تمرین هم مشکل داریم یعنی زمین چمنی برای تمرین کردن در اختیار ما قرار نمیدهند و برای تمرین در پیست دوومیدانی با مشکل مواجه هستیم و مربی تخصصی هم نداریم که تمرینات خود را اصولی اجرا کنیم.
وضعیت کلی داوری استان را چطور ارزیابی میکنید؟
در حال حاضر سه داور لیگ برتری و 4 داور لیگ یک داریم اما تعداد داوران نسبت به گذشته خیلی کم شده است که این کاهش دلایل متعددی دارد که مهمترین آن مشکل مالی و عدم حمایت از داوران است یک داور اگر بخواهد مسابقات استانی را قضاوت کند برای یک بازی 350 هزار تومان بعد از 6 ماه دریافت میکند! که این مبلغ حتی هزینه رفت و برگشت به یک شهرستان را تأمین نمیکند یعنی داور باید از وقت و هزینه خود برای قضاوت یک مسابقه استانی هزینه کند و تیم میزبان هم بدترین نوع غذا و پذیرایی را انجام میدهد و تماشاگر رفتار مناسبی با داور ندارند! با این شرایط چه کسی رغبت میکند به عرصه داوری وارد شود؟ اگر شرایط به همین منوال پیش برود در سالهای آینده داوری برای قضاوت در لیگهای استانی نخواهیم نداشت و اگر هم داروی استان تا کنون سرپا بوده است با تلاش و دلسوزی شاهو اصلانی رئیس کمیته داوران استان بوده است. در حال حاضر مرکز استان با کمبود داور مواجه است به طوری که به جزء سه نفر که دو نفر اصالتاً سنندجی نیستند هیچ داور سنندجی در لیگهای کشوری نداریم.
زمانی که من به داروی کشور معرفی شدم شاهو اصلانی، اشکان رضایی مقدم، فرزاد منصوری، صنعان شیخ احمدی، شهیر زندسلیمی و هژیر و هاوژین شریف پور که سنندجی بودند در لیگهای کشوری سوت میزدند اما حالا فقط یک داور سنندجی در لیگهای کشوری قضاوت میکند.
برای بهبود وضعیت داوری چه پیشنهادی دارید؟
در دورانی قرار گرفتیم که بحث مالی حرف اول را در میزند و مثل گذشته نیست که با عشق و علاقه بتوانیم کارها را پیش ببریم پس باید در درجه اول حقالزحمه داوران را افزایش دهیم. در مرحله بعدی نیاز است نگاه مسئولین و تیمها به داوری تغییر کند با دید مثبت و حمایتی به قضیه نگاه کنند تا داوران با انگیزه بیشتر به کار خود ادامه دهند و زمینه ساز ورود نفرات جدید به عرصه داروی بایشم.
متأسفانه قدر داشته های خود از جمله داوران فوتبال را نمیدانیم و احترام لازم را برای آنها قائل نیستیم.
الگوی شما در داوری چه کسی است؟
در میان داوران خارجی از هر کسی بپرسید پیر لویجی کولینا را الگو قرار دارد است و من هم مستثنی نیستم، اما در میان داوران ایرانی عاشق داوری تورج حق وردی بودم که هر چند داور بینالمللی نبود اما دربی را قضاوت کرد و از مشخصه های وی آمادگی بدنی، شجاعت و پرستیژ داوری بود.
بهترین و سختترین بازیهایی که قضاوت کردهاید کدام بوده؟
امسال به خاطر اینکه قول داده بودند در نیم فصل به برای قضاوت در لیگ برتر دعوت شوم چهار بازی را در لیگ یک سوت زدم که در همه آنها نمره عالی گرفتم ازجمله بازی مس شهر بابک – هوادار و بازی سختی که قضاوت کردم مس کرمان و شهرداری نوشهر و در بازی فرد البرز و شهرداری نوشهر بود که من یک پنالتی و یک اخراجی داشتم و در پایان نمره عالی 4/8 را از ناظر بازی گرفتم و بالاترین بازی از نظر سطح فوتبالی که قضاوت کردم سال گذشته بازی دو تیم صنعت نفت آبادان و نفت مسجد سلیمان بود که هر دو از لیگ برتر به لیگ یک سقوط کرده بودند در پایان مربیان هر دو تیم و کمیته داوران از داوری من رضایت داشتند، هر چند بازی فینال لیگ برتر جوانان و امید کشور را هم قضاوت کردهام.
شیرینترین و تلخترین خاطره داوری؟
روزی سر کار بودم وتساب را نگاه میکردم دیدم به گروه داوری بازی استقلال تهران و پادیاب اضافه شدم که در ابتدا باورم نشد یک بار گوشی را خاموش و روشن کردم که دیدم واقعی است به عنوان داور چهارم این بازی انتخاب شدم که شیرینترین خاطره من بود. سال گذشته داور بازی مس سنگون و پیکان تهران بودم در یک صحنه از بازی جا ماندم متأسفانه نتوانستم یک پنالتی اخراج را برای مس بگیریم که تا مدتی این اشتباه فکر من را مشغول کرده بود به خاطره بدی در ذهنم تبدیل شد.
به عنوان مدیر یک سازمان مردم نهاد هم فعالیت میکند در این مورد صحبت کیند؟
از سال ۱۴۰۰ تصمیم به تاسیس سازمان مردم نهاد (سمن) تخصصی ورزشی به نام ورزش و نشاط سنه دژ گرفتم که در این مدت برنامه های زیادی از جمله برگزاری کارگاه روانشناسی ورزشی با حضور دکتر اسماعیلی مدرس رسمی کمیته ملی المپیک و تیمهای ملی؛ مسابقات بومی محلی در روستاهای اطراف سنندج و کارگاه سواد رسانه و … برگزار کردیم و همچنین سعی کردیم در جریان برنامه ها از بعضی از نوجوانان و جوانان قهرمان شهرستان سنندج تقدیر نماییم.
سخن پایانی؟
از آقای وحید علویزاده، مسئول حراست دانشگاه فرهنگیان و همکاران، تشکر میکنم که همیشه پشتیبانم بودهاند. من کارشناسی ارشد تربیت بدنی و مهندسی عمران دارم، اما در حال حاضر در دانشگاه فرهنگیان نگهبان هستم. امیدوارم مسئولان کمک کنند تا بتوانم در شغلی متناسب با تخصصم فعالیت کنم و با تمرکز بیشتری مسیر داوری حرفهای را ادامه دهم. در پایان لازم است از همسر عزیزم که در این مدت همراه من بوده و کمک کرده تا به تمریناتم برسم همچنین از پدر و مادر عزیزم و از شاهو اصلانی، کورش کریمی، رضا رحمانی، فردین حبیبی، بهرام مهرپیما و همه دوستان تشکر و قدردانی میکنم، امیدوارم بتوانم نماینده شایسته ای برای استان باشم.
نکته آخر اینکه این که ما ورزشکاران واقعا از مسئولین هیچ چیزی نمیخواهیم فقط کمی ما را حمایت کنند تا با دغدغه کمتری تمرینات خودمان را انجام بدهیم امیدوارم با کمک مسئولین شرایط کاری بنده هم طوری رقم بخورد که بتوانم با فراغ بال بیشتری به تمرینات بپردازم و تمرکزم بیشتر روی عملکرد بهتر در مسابقات داشته باشم.
میلاد کهزادی نمونهای از استعدادهای ناب و پشتکار مثالزدنی جوانان کردستان است داوری که با تلاش شخصی از یک بدمینتونباز ۵ ساله به داوری در لیگ برتر فوتبال کشور تبدیل شد. او باور دارد اگر حمایت نهادهای ورزشی و مسئولان بیشتر شود، میتواند یکی از داوران بینالمللی فوتبال ایران باشد افتخاری برای کردستان و الگویی الهامبخش برای نسل جوان داوران کشور تبدیل شود.
