گاهی ورزش فقط رقابت برای کسب مدال نیست؛ گاهی تلاش برای عبور از مرزهایی است که پیش از این دستنیافتنی به نظر میرسیدند. سپیده آزادی، ورزشکار ۳۷ ساله کردستانی، مسیر ورزشی متفاوتی را طی کرده است؛ از ژیمناستیک و والیبال گرفته تا دوومیدانی، دوچرخهسواری، پاورلیفتینگ، کراسفیت، کوهنوردی و پدلبرد. او در تازهترین تجربه خود، پس از صعود دماوند، راهی سبلان شد و با حمل یک قایق ۲۵ کیلوگرمی در کوله، خود را به دریاچه سبلان رساند و در آنجا قایقرانی کرد.
ورزش را از کجا آغاز کردید و چه مسیری را پشت سر گذاشتید؟
ورزش را از پنجسالگی با ژیمناستیک آغاز کردم. بعد وارد والیبال شدم و در ادامه دوومیدانی را دنبال کردم. در مسابقات دانشگاههای علوم پزشکی کشور مقام سوم را کسب کردم و همین موفقیت انگیزهای شد تا ورزش حرفهای را جدیتر دنبال کنم. از سال ۱۳۸۰ دوچرخهسواری را آغاز کردم و در سالهای ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۴ مسیرهای سنندج به مریوان، دهگلان، دیواندره و کامیاران را رکاب زدم. در سالهای اخیر نیز پاورلیفتینگ و بدنسازی را دنبال کردم و چهار مدال در مسابقات پرسسینه غرب کشور و استانی به دست آوردم. حدود یک سال کراسفیت و نزدیک به سه سال نیز پدلبرد کار کردهام.
پدلبرد را زیر نظر چه کسی یاد گرفتید؟
پدلبرد را زیر نظر ادیب علیمحمدی آغاز کردم و در حال حاضر آرام صادقی مربی من است. یک تخته پدلبرد حرفهای به طول چهار متر و نیم و عرض ۳۷ سانتیمتر در اختیار دارم و در طول هفته حدود ۵۰ کیلومتر در سد وحدت تمرین میکنم وهدفم حضور در نخستین مسابقه پدلبرد است.
وضعیت استقبال از این رشته را چگونه ارزیابی میکنید؟
پدلبرد یک ورزش آبی پرهیجان است و علاقهمندان زیادی دارد، اما بیشتر افراد آن را به صورت تفریحی انجام میدهند و تعداد کسانی که به شکل حرفهای تمرین میکنند، کمتر است.
چطور وارد دنیای کوهنوردی شدید؟
زمانی که در کراسفیت فعالیت میکردم، به دلیل اینکه این رشته ترکیبی از قدرت، تعادل و استقامت است، در کنار آن کوهنوردی را به صورت تفریحی شروع کردم. ابتدا کوههای منطقه کردستان را صعود کردم و به این رشته علاقه زیادی پیدا کردم. بعد با آقای وریا گلکار آشنا شدم و برنامهریزی برای صعود به دماوند را آغاز کردیم. در نخستین تلاش موفق به صعود نشدم، اما در تلاش دوم، در ۱۶ مرداد سال جاری، با شبمانی در ارتفاع پنج هزار و ۲۰۰ متری و صعود یکروزه و پاک «آسفالت به آسفالت» و با کولهکشی هشت کیلوگرمی، موفق به صعود دماوند شدم.
چطور ایده قایقرانی در قله سبلان شکل گرفت؟
ایده اولیه قایقرانی در قله سبلان در ذهن آقای وریا گلکار شکل گرفت. این پیشنهاد به چند نفر داده شده بود، اما به دلیل سختی کار، کسی از آن استقبال نکرد. بعد از بازگشت از دماوند، انگیزهام بیشتر شده بود و از این طرح استقبال کردم. تصور نمیکردم تنها شش روز بعد از صعود دماوند، راهی سبلان شویم. با توجه به آمادگی بدنی مطلوبی که داشتم، توانستم قله سبلان را در ارتفاع چهار هزار و ۸۱۱ متر صعود کنم و با شبمانی در آن ارتفاع، برای نخستین بار در ایران، با حمل یک قایق ۲۵ کیلوگرمی در کوله، در دریاچه سبلان قایقرانی کنم.
هدف شما از انجام این حرکت چه بود؟
میخواستم نشان دهم بانوان هم میتوانند کارهایی در این سطح انجام دهند. این حرکت را به جامعه ورزشهای آبی تقدیم کردم و هدفم این بود که نشان دهم زنان هر کار سختی را که اراده کنند، میتوانند انجام دهند.
صعود به سبلان چه سختیهایی داشت؟
در این صعود تقریباً هر چهار فصل را دیدم. حرکت را در دمای ۱۷ درجه آغاز کردم و در مسیر با باران، تگرگ و برف مواجه شدیم. در ارتفاع حدود چهار هزار و ۸۰۰ متری دمای هوا به منفی ۱۰ درجه رسید و سرعت باد نیز حدود ۴۰ کیلومتر بر ساعت بود. با وجود این شرایط، در کنار دریاچه سبلان شبمانی کردم. وقتی قایق را روی دریاچه سبلان دیدند، با استقبال و تعجب زیادی روبهرو شدیم و بسیاری از افراد از دیدن این صحنه شگفتزده شدند.
راز موفقیت شما در این صعودها چه بود؟
این سه صعود را به صورت علمی و آکادمیک انجام دادم. هر سه صعود در قالب باشگاه آریاس و به شکل تیمی، با حضور مربی و برنامه منظم انجام شد. همین برنامهریزی باعث شد بتوانیم بدون دلهره و اضطراب، برنامهها را اجرا کنیم.
برنامه آینده شما چیست؟
قصد دارم به عنوان نخستین زن کردستانی، اسکایرانینگ یا دویدن در کوهستان را آغاز کنم. این رشته ورزشی بسیار سنگین است و برای فعالیت در آن باید آمادگی بالایی داشت.
ورزش چه تأثیری بر زندگی شما داشته است؟
ورزش تأثیر بسیار مثبتی بر زندگی افراد دارد. بهویژه برای بانوان، فعالیت ورزشی میتواند آثار مثبتی داشته باشد و به افزایش انگیزه، هوش و حافظه کمک کند.
اگر به گذشته برگردید، باز هم همین مسیر را انتخاب میکنید؟
بله. اما متأسفانه من در سن بالا مسیر اصلی ورزش حرفهای خودم را پیدا کردم. اگر در دوران نوجوانی مربی آگاه و توانمندی وجود داشت که استعداد ورزشی من را شناسایی میکرد، شاید میتوانستم در سطح بالاتری ورزش حرفهای را ادامه دهم و حتی مدالهای کشوری و جهانی کسب کنم به همین دلیل معتقدم شناسایی استعدادهای ورزشی در سنین پایین اهمیت زیادی دارد.
چه کسانی بیشترین حمایت را از شما داشتهاند؟
حامی اصلی من، هم در زمینه تحصیل و هم ورزش، خانوادهام و بهویژه برادرم بوده است. او خودش ورزشکار حرفهای جودو بوده و همیشه به من انگیزه داده است. از آقای وریا گلکار که کمک کرد تجربه صعود به ارتفاعات بیش از دو هزار متر را به دست بیاورم وهمچنین از آرام صادقی، مربی پدلبرد تشکر و قددرانی میکنم.
مسیر ورزشی سپیده آزادی، روایتی از تلاش برای عبور از محدودیتها و تجربه مسیرهای متفاوت است؛ مسیری که از ژیمناستیک در پنجسالگی آغاز شده و امروز به کوهنوردی، پدلبرد و برنامهریزی برای اسکایرانینگ رسیده است. او در صعود دماوند و سبلان با وجود دشواریهای مسیر، تلاش کرده توانایی زنان در انجام فعالیتهای سخت ورزشی را به نمایش بگذارد. آزادی معتقد است در ورزش، جنسیت نباید مانعی برای رسیدن به هدف باشد و هر فردی که پشتکار و اراده داشته باشد، میتواند بر سختیهای مسیر غلبه کند. هدف او نیز از ابتدا روشن بوده است: به خودمان ثابت کنیم که میتوانیم بعضی کارهای نشدنی را شدنی کنیم و انگیزهای برای افرادی باشیم که قصد دارند کار متفاوتی انجام دهند.
